Velo

Örtü ve Tel — kısa hesap

Çalışma başlığı: İğne Deliğinden Geçenler

Bu bir kibir değil, bir sayım: bir çocukken müzik kanallarını hatmedişten bugün bir kulübün booth’unda durmaya uzanan çizgiyi bir kez düzgün cümlelerle önüne sermek.

Kırklareli’nde, isim sormayan bir müzik ekranının önünde büyüdüm. Flüt ilk öğretmenim oldu; okulun bıraktığı bir gitar, yıllar sonra anlayacağım bir yön levhası. Sanat bana istisna olarak değil, bir alışkanlık olarak sunuldu — sonradan adını koyacaktım: cömertlik.

Lisede gotik metal, prog rock ve pop-teatrallik aynı şeyi öğretti: kostüm meşrudur, sahne yalandan ibaret değildir. İlk grubumuz Krizantem idi — natürmortların, ölümü çevreleyen çiçeğin adı. Henüz adlandıramadığımız bir damarı çoktan dile getirmiştik.

Üniversitede kaos (mathcore) ile kontemplasyon (atmospheric prog) arasında bir denge kurdum. Farsça bir vokalin deep house üzerinde kayışı, elektroniğin bir tempoya değil mistik bir damara açıldığını gösterdi. İzmir bana tropical house’un melankolisini, Christian Löffler’ın kış sound’unu verdi; Velo’nun estetiğini parça parça orada toplamışım, sadece adını koymamıştım.

İstanbul bir hızlanma kararıydı. Dönüşüm bir kulüpte değil, koşu bandında oldu: melodik tekno kulağıma çarptı, eve dönüp yeniden üretmeye başladım — daha doğrusu, hep üretici olduğumu fark ettim. Psytrance’in triplet bass’ları bedeni başka bir bilince taşıdı; bu da bir tür ibadet sayılır. Velo böyle kuruldu: yavaş açılış, kademeli build, ortada melodik patlama, sarmal kapanış.

2014’ten beri kimseye gösterilmeyen bir defter koleksiyonu var — setlerin altındaki susturulmuş söz katmanı, her track seçiminin altında titreyen mırıltı. İğne Deliğinden Geçenler bir gün bunların kitabı olacak: küçük bir delikten geçip dönüşmüş olarak öbür tarafta belirmenin manifestosu.

Beden ile söz, klinik ile tören, ölçüm ile titreşim — aynı sorunun farklı dilleri.

Bu sayfa klinik içerikten ayrıdır. Randevu ve tıbbi konular için iletişim sayfasına bakınız.